اگر خودمان نباشیم میشویم خودِ دیگران. "من" باید مهمترین چیز برای ما باشد. حس من، خواسته من و آسایش "من" باید بر دیگران ارجحیت داشته باشد. شکسته نفسی و تواضع دشمن ما هستند. پایم را دراز نکنم چون فلانی

مدتهاست این احساس را دارم که روی تخته مرده شورخانه دراز کشیده ام و تنها منتظر مردهشور هستم که بیاید مرا بشورد و مراسم کفن و دفن را به اتمام برساند. این است زندگی هر روز من.

تا زمین کَنده نشود عمیق نمیشود. آدمی هم همین است باید خورده و کنده شود تا عمق پیدا کند. غمها و رنجها اینکار را میکنند. زمینی که دائم بروی آن آشغال ریخته شود رفیع نمیشود. اگر بروی زمین خاک ریخته شود تپه و بلندی ایجاد میشود. اگر انسان به معلوماتش بیفزاید انسانی پُر و رفیع میشود.

تا زنده ایم زندگی معناهای مختلفی متواند داشته باشد: نبرد، درس، سفر، صحنه هنرمندی. آن را به خیلی چیزها میتوان تشبیه کرد. اما بعد از مرگمان فقط یک تعریف خواهد داشت: داستان.

وقتی گذشته ام را مرور میکنم میبینم در هر دوره ای در ورطه بدی افتاده ام و بعد با هر جان کندنی بوده خودم را از آن بیرون کشیدم. اول در خانه ای که نفرت، دشمنی و بیماری و مرگ سالها روی آن سایه افکنده بود ز